Miłosz Kamil Manasterski - Poezja

Posłuchaj wiersza w interpretacji Tadeusza Kijańskiego - muzyka Piotr Tylczyński, wizualizacja Robert Roykiewicz

Wiersz opublikowany w książce 

"Pisanie dobre na chandrę. Antologia 2003"

Oświęcim 2003

Miłosz Kamil Manasterski

17.30 i później

zbierało się na autobus

asfalt pęczniał

od bezmyślnych kroków

kałuże drżały

w przeczuciu bliskiej zagłady

ludzie pod wiatą

wspominali stare dobre

rozkłady jazdy

bezpieczne ulice

benzynę na kartki

studenci przeliczali

stypendium na siwuchę

dręczył ich zapach zakąsek

z baru naprzeciwko

inteligent z "Wyborczą"

wyraził opinię myślącej większości

zegary stanęły

by nie pogarszać sytuacji

nawet ateista

zwrócił oczy ku niebu

u zbiegu ulic

zamajaczył kształt autokaru

krótkowidz z plecakiem

spojrzał na mnie

tak jakbym coś wiedział

dziewczynka z zapałkami

zgasiła klubowego

poruszyła kończyny

wystawione na mróz

w cienkich rajstopach

patrzyliśmy razem

w przyszłość

zgodni i ufni

jak na plakatach

z lat 50-tych

nikt nie domyślał się

oszustwa

tędy nic nie jeździ

Wiersz opublikowany w XXVIII Brulionie Literackim "Ślad" - Słupsk 2007

MIASTECZKO NN

most wysadzili
anarchiści

krzyczą teraz
że mamy znów wolność

odważni
próbują uciekać wpław

nie wiadomo
czy komuś się udało

od kiedy umarł listonosz
nie przychodzą już żadne listy

zresztą
pisał tylko listonosz

miasto jest tak małe
że nigdzie się nie zaczyna

gdyby nie anarchiści
nic by się tu nie działo

pozostali żyją
dzięki nieuwadze urzędników

w magistracie poginęły
nawet nazwy ulic

nie ma tez zgodności
co do nazwy miasta

Małe miasteczka

Wiersz z tomu "Notebook Norwida"

Biblioteka Poezji Dzisiaj nr 4

Warszawa 2009

Miłosz Kamil Manasterski

UKŁAD TOWARZYSKI

nie całowałem się z Asią

choć oczywiście nie mogłem nie wiedzieć

że z dziewczynkami robi się różne rzeczy

z Asią na przykład można było tańczyć

i okręcać ją tak szybko

żeby spódniczka podnosiła się

jak najwyżej

o rzeczach pod spódniczką

opowiadano wiele

i nie wiadomo było czy cokolwiek

z tego jest prawdą

grube rajstopki Asi

nie pozwalały prześwietlić problemu

coś jednak było nie tak

skoro zawsze dziewczynki

pojawiały się osobno u pani higienistki

podczas kontroli włosów

w zasadzie nie wiadomo nawet

co pani higienistka

badała dziewczynkom

inni chłopcy

już całowali się z dziewczynkami

o niektórych utarła się nawet opinia

że robią to bardzo dobrze

żeby nie mieć kompleksów

też chciałem pocałować Asię

albo Sylwię czy Marzenę

(Asię jednak najbardziej

ze względu na śmieszne kucyki)

niestety nic z tego nie wyszło

bo Piotrek powiedział

że Asia to jego dziewczyna

i tylko jego koledzy

mogą się z nią całować

(nigdy nie lubiłem Piotrka)

wybacz mi sołtysie
spacery przed twoim domem

niech cię nie niepokoją
me ciche kroki pod oknami

nie przychodzę odbierać spokoju
nie przynoszę wieczornych wyrzutów sumienia
choć wszyscy chcieliby patrzeć władzy na ręce
moja ciekawoœć jest proporcjonalna
do władzy sołtysa

przyznam jednak
że zerkałem nieraz za ochronny szpaler żaluzji
kordon firan i zasłon kwiecistych
skąd dochodziła poœwiata nocnej audycji
Polsatu
wszak nic co ludzkie nie jest mi obce
także odrobina niewinnego wśœcibstwa

naprawdę sołtysie
nie musisz zamykać drzwi na klucz
spuszczać Łaty z łańcucha
stawiać w przedsionku ostrych wideł
nie potrzebuję pieniędzy ukrytych w piecukaflowym
który zakładając centralne ogrzewanie
przeznaczyłeśœ na tajny sejf

nic mnie nie obchodzą
szuflady twojego biurka
specjalne raporty dla wójta
tworzone przez ciebie z takim namaszczeniem
jakby od nich zależały losy całego powiatu

daleki jestem także
od chęci znalezienia się
po drugiej stronie progu sypialni
twojej żony lub córek

nie czyham na twoje życie
nie podziwiam białoœci gipsu
balkonowych tralek

nie pilnuję
nie chronię
nie nękam
nie dręczę

sprawa jest zupełnie prosta
wcale nie tajemnicza
banalna

przy twoim domu
zaczyna się i kończy
jedyny chodnik w naszej wsi

Wiersz ukazał się w antologii 

PKP Intercity

"Pociąg do poezji"

Miłosz Kamil Manasterski

Zdzisławie Kaczmarek

Wiersz opublikowany w antologii
"Ściany powtarzają jej kroki"

(tytuł antologii jest cytatem z tego wiersza)

Wiersz zdobył Grand Prix

XIII Ogólnopolski Konkursie Poetyckim

im. Marii Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej

Katowice 2005

Miłosz Kamil Manasterski

NIE WIE

kiedy przechodzi korytarzem

na jej widok

świetlówki tracą oddech

żaluzje w oknach

nerwowo szeleszczą

windy zjeżdżają się

z wszystkich pięter

automat do kawy

wrze

ściany powtarzają

jej kroki

zakwitają w doniczkach

plastikowe rośliny

mężczyźni tracą wątek

kobiety zyskują temat

ochroniarz na parterze

wodzi za nią kamerą

i tylko ona zdaje się

nie zauważać

niczego

OKNO NA ULICĘ

za oknem

stary dom

co pamięta obie wojny

i cara Mikołaja

(nie pamięta którego)

pomiędzy drzewami

ukrywa nici

prowadzące do przedawnionych

tajemnic

nikogo dziś nie obchodzi

kto zabił kochankę właściciela

czyje było dziecko znalezione w piwnicy

czy lokator z parteru oszalał

dom jest przeznaczony

do rozbiórki nie po to

by wydrzeć całą prawdę

z jego murów

odnaleźć zaginione pokoje

ukryte przejścia

schody do lochów

dom przeznaczony jest

do zapomnienia

zostanie kilka fotografii

ktoś zapyta "gdzie to było"

- nie pamiętam dokładnie

kolejny hipermarket

za oknem

NOCE POETÓW

poeci nocą

zakładają czarne kaptury

na oczy okulary słoneczne

sprzed kilku sezonów

ukradkiem wychodzą z mieszkania

zostawiając w domu

telewizor nastawiony

na najnowszy teleturniej

błądzą pomiędzy blokami

przystają w bramach kamienic

wreszcie u celu podróży

pukają trzy razy

hasłem jest strofa sonetu

Wiliama Szekspira

dla bezpieczeństwa

sonety zmienia się

co tydzień

wchodzą bez lęku

do ciemnej piwnicy

przy jednej świecy

rozpoznają twarze

swoich kolegów

z grupy literackiej

w tajemnicy przed światem

do białego świtu

będą czytać

„Alchemika” Coello

i Bridget Jones w odcinkach

AUSTERIA

deszcz miarowo

uderza o dachy

powietrze słodkie od kwiatów

zatrzymało się przy studni

w południe

linią hutniczo-siarkową

w pierwszym wagonie

przyjechała wiosna

na twoim palcu

złote amulety

na wieczną miłość

wierność i szczęście

zimną dłonią

dotykasz ciepłej filiżanki

gdybym mógł

przyniósłbym ci wielkie

serce z marcepanu

na razie zamówiłem

trochę słońca

wszystkie pory roku

chciałbym witać z tobą

filiżanką kawy

z widokiem na rynek

NOC W HOTELU POLONIA

zasypiam bez ciebie

noc skazała mnie

na tani hotel

na przedmieściach

skrzypiący tapczan

opowiada historie

wczorajszej miłości

zszarzała poduszka

żąda mojej głowy

w tanim hotelu

pod wymiętą kołdrą

przyśnią mi się kobiety

lewinie podciagające halki

wyprężone biusty

mrugnięcia sztucznych rzęs

zapowiadające promocję

bezpłatne oglądanie

tatuaży na pupie

i kolczyka w pępku

nie zgaszę nocnej lampki

nie wyjdę na korytarz

zadzwonię jeszcze do ciebie

powiedzieć dobranoc

w recepcji jest zajęte

sąsiad z pokoju 114

zamawia poranne budzenie

i dziewczynę na noc

ULICA ROBOTNICZA

rany czerwonej cegły

na tynkach wydrapał wiatr

wykrzywione artretyzmem rynny

od lat chronią łzy

przed obcymi oczami

secesyjny ornament okien

stanowi oprawę

dla kobiet w średnim wieku

przyklejonych do parapetów

na stałe

chodnik potyka się

o nogi nielicznych przechodniów

ociężałym krokiem

wracających z zakupów

w sklepie spożywczym na rogu

rozłożony zeszyt pamięta

kto ile jadł pił

i nie płacił

na końcu ulicy

za bramą starego zakładu

na placu wśród pokrzyw

wre robota

przychodzą kolejne brygady

budowa posuwa się w górę

codziennie na dwie zmiany

powstają kolejne kondygnacje

na tej ulicy

tylko mrówki

wciąż mają

pracę

MGŁA

dzieci nie trafiły

do szkoły

w pokoju nauczycielskim

nikogo nie można znaleźć

policjanci

zgubili radiowóz

przestępcy rozpływają się

na ulicy

mieszkańcy mylą domy

dochodzi do niezamierzonych

zdrad małżeńskich

na meczu

czwartej ligi

nie widać bramek

mgła rośnie

nawet nie można już

przejrzeć się w lustrze

kontrola w ratuszu

jak zwykle

nic nie wykaże